Is my ?

งานปัจฉิมๆๆๆๆๆ ไม่ว่าจะหนียังไงก็ต้องมาถึงจนได้ วันที่พี่ม.6ต้องไปจากโรงเรียน เป็นวันที่มีความหมายมากสำหรับใครหลายๆคน โดยเฉพาะคนที่มีแฟนเป็นรุ่นพี่ม.6 ถึงถ้าจะว่ากันจริงๆแล้วอาจจะไม่ใช่วันสุดท้ายที่จะได้เจอกันซะหน่อย แต่ก็ยังเศร้าอยู่ดี สำหรับโรงเรียนเรา วันปัจฉิมเป็นวันที่ทั้งโรงเรียนเต็มไปด้วยดอกไม้ ตุ๊กตา ลูกอม พวงกุญแจและอีกเยอะแยะมากมาย เป็นวันที่ทั้งโรงเรียนเต็มไปด้วยน้ำตาและรอยยิ้ม เป็นวันที่เต็มไปด้วยกล้องถ่ายรูปที่เอามาขอถ่ายรูปกับคนที่เราชอบ ซึ่งในที่นี้หมายถึงเราด้วย แม้ว่าตอนถ่ายขาจะสั่นจนรู้สึกเหมือนจะเป็นลม แต่รูปที่ได้มาก็สมกับความพยายามที่ยอมบากหน้าไปขอถ่ายมา

แต่ก็มีอีกกรณีหนึ่งที่พี่ม.6แอบปลื้มรุ่นน้อง คือมักก็คือเพื่อนเราเองที่พี่เค้าแอบปลื้ม น่ารักมากมายเลย พี่เค้าหน้าแดงแปรดเลยตอนที่ถ่ายรูปคู่ ก็อ่ะนะ เราเข้าใจดีไม่ว่าใครก็ต้องเขินทั้งนั้นแหละ

จริงไหม!!!

ดีใจที่สุดเลยสอบเสร็จซะที ในที่สุดก็ผ่านพ้นไป

รอก็แค่เวลาเกรดออก ค่อยกลับมาเครียดอีกที (โดนแน่เลยเรา)

สอบที เครียดที โดนลอกที ลอกไปได้ยังไงก็ไม่รู้ขนาดตัวเราเองยังไม่มั่นใจว่าทำได้เลย

เหนื่อยๆๆ นับดูแล้วได้พักแค่ 5 วันเองต้องเรียนพิเศษต่ออีกอ่ะ

ตอนนี้ชักเริ่มสงสัยซะแล้ว ว่าห้องตัวเองที่เค้าว่ากันว่า ห้องคิงๆ เค้าเรียกเพี้ยนมาจา ห้องลิง รึเปล่า

ก็ดูจากการสอบแล้ว แย่ยิ่งกว่าห้องบ๊วยซะอีก (เราอยู่ห้อง 2 ห้องแรกอ่ะโครงการพิเศษ)

ไม่แปลกใจเลยที่โดนเด็กห้อง 3 มันว่าเอาว่า เก่งก็ไม่เก่ง ไปอยู่ห้องคิงได้ไงก็ไม่รู้ ก็รู้อยู่อ่ะนะว่ามันก็จริงแต่ก็ไม่ชอบให้ใครเอามาพูดอยู่ดี  ถ้าเมิงอยากอยู่ห้องนี้นักทำไมตอนแรกถึงสอบได้คะแนนน้อยกว่าตรูหล่ะ

ไปแหละ ดึกมากแล้ว

เวลาสอบเนี้ย ช่างเป็นช่วงเวลาที่เหนื่อยที่สุดเลย จากที่เป็นคนที่ขี้เกียจ ตอนนี้ต้องอ่านหนังสือเตรียมตัวไว้ตลอด แล้วยัง้องมานั่งเครียดอีก ว่าอ่านวิชาโน้นวิชานี้ไม่ทัน

เหนื่อยจริงๆกับชีวิตนักเรียน แต่ก็ยังมีความสนุกแฝงอยู่เสมอๆ  เข้าใจแหละ ประโยคที่เค้าพูดๆกันว่า ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ มันจริงอย่างที่เค้าพูดกันจริงๆ

ขนาดไอที่ใครๆว่าไม่ยาก บางทีสำหรับเราก็อาจจะยาก เพราะคนเรามันไม่เหมือนกันจริงๆ

อ่านๆๆ ตอนนี้เครียนเหมือนกันนะ เพราะรู้สึกว่าบางวิชาเริ่มจะตามไม่ทันแล้ว แถมยังเรียนไม่รู้เรื่องอีกต่างหาก